Çocukların Aşkı

Ölüm birini almadığı sürece bir umut varmış her zaman, dünyanın bir ucunda da olsa nefes aldığını bildiğin biri güç verebilirmiş sana. Bugün olmasa bile kim bilir yarın patlamak uğruna güç topluyoruzdur? Çarpışan kalpler yıprandığında kendi köşemize çekilir ve yapıştırarak onarmaya çalışırız. Öfke dünün seçimi, acabalarsa bugünlerin öznesi. Bir görsek olacak merhemi. Bir kıvılcım uğruna yıllarca bekleyebilirmiş insanlar, gönlündeki çiçeği solmadan bekletenler. Sessizce içe akıtılan gözyaşları besler o çiçeği, yerine başkasını koymadığın sürece ara ara kendisini hatırlatmaya devam edecektir o. Naralarımızda yaşarlar, volta atar ormanların ardında silüetleri, hatırlıyor musun sarhoştan hallice hisleri? Hayat bir ikilem, acıdan kaçış ve mutluluğa yakınlaşmanın bir dansı. Ama alıp başını gidemezsin ki kaçmak istediklerin başında dolanmaya devam ederken. Feryatlar açığa çıkar kuytuların en sinmişini beğenmiş ruhumuzla. En acısı ayrı yerlerde aynı anda dökülen gözyaşlarıdır. Doldurabilecek miyiz bakalım boşlukta bıraktıklarımızı? Öleceğimizi bilsek her şeyi bir kenara atıp çıkmaz mıydık son öpücüğün yolculuğuna? Uzlaşmayan kalpler, ölüme inanmadığımızdan mı acaba?

Kim bilebilirdi ki bu kadar içten olabileceklerini? Yılların tozlarının arasında kendileri de bekler miydi? Aralanan sis perdeleri arasından belirdi yüzleri, açıldıkça döküldü özlemin sözleri. Saçıldı birbirlerine dair gizleri, yeniden yaşandı ilkin hisleri. Yontulmamış bir gönlü şekillendirmiştir, o nedenle kalacaktır hep ilkin izleri.

Güneşli bir hava, yağmur yağsın ve arınsın ama. Gece kadar sükun dolu ve ışıltılı olsun duygular. Uykuya meydan okuyacak kadar sevelim birbirimizi. Çocukların aşkıyla dolsun dünya, işte hayalimdeki ütopya.