Nefesimize kasteden karanlıkla baş başayız
Ayrı bir gökyüzü hepimizin gördüğü
Kutsanmamış türün umudu pençelerin uçlarında
Çizikleri yara izleri bırakmış vücüdumuzda
İzole ruhlar gözyaşı denizlerinde süzülüyor
Dalgalar bir hıçkırık gibi yükseliyor
Tuttuğum ellerin bir bedeni yok sanki
Paramparça bedenlerden avunmak için düşen bir pay yalnızca
Hayallerini kurduğumuz düşler bu dünyanın değil
Ne yerden bitecek ne de suda belirecek
Ancak gökten kırıkları düşecek
Dışlanmışlığın kısık kırmızı gözleri
Uzun pembe saçların ardında gizleniyor
Öfkenin donuk kanı duvarları boyuyor
Erişilmez, parmaklarımın ucunda
Erişilmez, solukların sesinin tam orda...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder